اولين چيزی که از شما تو بخش اورژانس ميپرسن اينه که از يک تا ده به دردت چه شمارهای ميدی...اين سوال رو صدها بار از من پرسيدن...و يادمه يه بار وقتی که نميیتونستم نفس بکشم و قفسه سينهام تو آتش میسوخت، با اينکه نمیتونستم حرف بزنم ۹ تا انگشتم رو بالا گرفتم و نُه رو نشون دادم...بعداً وقتی بهتر شدم پرستار اومد و بهم گفت که من يه مبارز واقعی هستم.ازم پرسيد: ميدونی از کجا ميدونم؟چون دردی رو که ده بود، گفته بودم ۹!اما حرفش خيلی هم حقيقت نداشت... بخاطر شجاعتم به اون درد نگفتم ۹... دليل اينکه گفتم ۹ اين بود که درد شماره دهم رو نگه دارم برای یه وقت دیگه...و الان وقتش بود.ده بزرگ و وحشتناک،از دست دادن تو بود...رفتن تو درد شماره ده من بود... 

❤️نمیدانم همینلحظه کهاین کلمات را میخوانی، روزگار بر تو چطور گذشته، نمیدانم چقدر رنج کشیدهای، چقدر خشمگین شدهای، چندبار کم آوردهای، یا چقدر از آنچه برایت اتفاق افتاده ذوق کردهای، چقدر خوشحال بودهای و چقدر کسی را عمیقا دوست داشتهای.نمیدانم چقدر نداشتهای و چقدر از دست دادهای، چقدر احساس تنهایی مطلق کردهای و چقدر کسی را نداشتهای که با او حرف بزنینمیدانم روزگار بر تو چطور گذشته و آدمها با تو چطور رفتار کردهاندنمیدانم چند بار دلت گرفته،چند بار کم آوردهایو چند بار تعادل جهانت را از دست دادهای و از کورهی منطق و اعتدال در رفتهای.نمیخواهم بیهوده دلداریات بدهم و بگویم روزهای خوبتری میرسد،حتی میخواهم بگویمروزهای بدتری هم میرسد،تو باید قوی باشی.تو تنها جنگجوی میدان زندگی خودت هستی و باید جسور و امیدوار، روی پای خودت بایستی،زمین بخوری و دوباره بلند شویفرقی نمیکند چقدر زخمیو خونآلود و دردمندی،تو باید قوی باشی، قویترینِ خودت.فریبِ ظاهرِ آرامِ آدمها را نخور!درونِ هرکس میدان نبردی برپاست و هرکس به شیوهی خودش،در داستان خودش و با حجم مشکلات خودش، دارد میجنگددر نبردی بدون فینال و مدامبا شادیهای به کوتاهیِ چکیدن آب روی سرب داغ و غمهای نامیرا و عمیقکه شادیها هرگز حریف غمهای آدمیزاد نخواهند شد،حتی اگر دائما پیروز میدان باشد.نمیدانم بر تو چهها گذشته و میدانم سخت است پیچیدگیِ درون را شرح دادن،اما از دور در آغوشت میگیرم و آرام در گوشت زمزمه میکنم: «خیالت راحت، تو تنها نیستی.»و این نهایتِ تلاش من برای آرام کردن توست. 

پیام نوروز این است دوست داشته باشید و زندگی کنید زمان همیشه از آن شما نیست سال نو شدن مبارک